Informator o muzeach w polsce, podstawowe informacje, lokalizacje na mapie, opinie, komentarze.
 

Muzea w Warszawie i okolicy

Lokalizacje na mapie

Podstawowe informacje o muzeach w Warszawie i okolicy, lokalizacje na mapie, opinie, komentarze.

Muzeum Historii Spółdzielczości w Polsce

Muzeum powstało w 2001 roku. Mieści się na czwartym piętrze gmachu Krajowej Rady Spółdzielczej. Poprzednia siedziba Muzeum mieściła się w Nałęczowie. Zbiory Muzeum liczą ponad 11 tys. eksponatów: dokumenty i fotografie często unikalnej wartości, sztandary, numizmatykę, medale oraz eksponaty artystyczne: malarstwo i rzeźbę. Specjalistyczna biblioteka Muzeum to ponad 7 tys. książek i 250 tytułów czasopism spółdzielczych z różnych okresów historycznych. Liczba eksponatów wciąż wzrasta – spółdzielnie nadal przekazują do Muzeum historyczne pamiątki związane ze swoją działalnością. W czterech salach muzealnych prezentowane są dziś eksponaty związane z działalnością spółdzielni podczas wojny i okupacji. Każdego roku Muzeum odbywa również kilka wystaw objazdowych, prezentując historię ruchu spółdzielczego w wielu miastach Polski. Otwarcie pierwszej warszawskiej wystawy (pod hasłem Historia Spółdzielczości Polskiej – do 1945 r.) odbyło się 27 marca 2001 r. w obecności przedstawicieli Kancelarii Prezydenta RP, samorządowców, spółdzielców oraz dziennikarzy.

Muzeum Warszawy

Muzeum gromadzi zbiory poświęcone historii Warszawy: malarstwo, grafikę, rzeźbę, obiekty archeologiczne, rzemiosło artystyczne, medale i numizmaty, plany i rysunki architektoniczne, fotografie, negatywy, pocztówki, archiwalia, księgozbiór, druki zwarte i czasopisma. Zbiory liczą ponad 230 tysięcy obiektów - są stale uzupełniane dzięki zakupom, darom i wymianom z muzeami w kraju i zagranicą. Dzisiaj Muzeum Historyczne m. st. Warszawy, oprócz siedziby w staromiejskich kamieniczkach, posiada także swoje oddziały: Muzeum Drukarstwa Warszawskiego, Muzeum Farmacji, Muzeum Woli, Muzeum Walki i Męczeństwa w Palmirach, Ośrodek Dokumentacji i Badań Korczakienum. Muzeum prowadzi rozbudowaną działalność naukowo-wydawniczą i wystawienniczą, dysponuje własnymi pracowniami konserwatorskimi, proponuje szeroką ofertę edukacyjną oraz popularyzatorską. W muzeum działa kino, organizujące seanse filmów o Warszawie, a także biblioteka, specjalizująca się w varsavianach.

Muzeum Historyczne w Legionowie

Muzeum powstało w 2006 roku. W Muzeum przedstawiona jest historia miasta od chwili powstania stacji Jabłonna Nowa w 1877 r. (dziś Legionowo) do końca II wojny światowej. Wystawę otwierają muzealia związane z czynnikami miastotwórczymi: letniskiem "Gucin" (ok. 1880 r), rosyjskimi koszarami "Obozu Hurki" (1892 r.), Hutą Szkła "Jabłonna" (1897 r.). W ramach ekspozycji przedstawiono dzieje nazwy osady, która stała się dzisiejszym Legionowem wraz z nadaniem tutejszym koszarom w 1919 r. nazwy "Legionowo" przez gen. Bolesława Roję. Ukazano też zakres działalności miejscowych zakładów przemysłowych: Wytwórni Balonów i Spadochronów oraz Huty Szkła. Dużo miejsca poświęcono eksponatom przypominającym letniskowe tradycje Legionowa. Poza odczytami i prelekcjami w siedzibie Muzeum są organizowane lekcje historyczne w ramach edukacyjnej ścieżki regionalnej dla wszystkich typów szkół z powiatu legionowskiego.

Muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku

Anna i Jarosław Iwaszkiewiczowie nazwali Stawiskiem posiadłość darowaną Annie przez ojca, Stanisława Wilhelma Lilpopa. Stawisko od początku było nie tylko Domem Iwaszkiewiczów, ale także ważnym ośrodkiem życia kulturalnego, miejscem spotkań wielu artystów, zwłaszcza literatów i muzyków. Był to także czas powstania najlepszych opowiadań Jarosława Iwaszkiewicza, jak „Brzezina”, „Panny z Wilka”, wierszy z tomu „Lato 1932”, sztuki „Lato w Nohant”. W okresie przedwojennym bywali tu m. in. Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Stanisław Baliński, Józef M. Rytard, Karol Szymanowski. Wnętrze Stawiska zachowało swój pierwotny charakter zamożnego domu polskiego ze zbiorami XIX i XX-wiecznego malarstwa i innych dzieł sztuki, z meblami, sprzętami oraz przedmiotami tzw. codziennego użytku. W nienaruszonym stanie znajduje się gabinet pisarza, biblioteka, sypialnia, pokój gościnny, hall wejściowy i klatka schodowa.

Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce

Muzeum ma siedzibę w Dworze w Winiarach. Dwór powstał około 1689 r. jako siedziba zamożnego magnata Stanisława Antoniego Szczuki, podkanclerzego litewskiego i referendarza koronnego. W XVIII wieku Winiary należały do Józefa Pułaskiego (1704-1769) – ojca Kazimierza Pułaskiego, starosty wareckiego, adwokata, polityka i pierwszego marszałka wojsk konfederackich. W latach 1962-66 przeprowadzono generalny remont budynku, a dwór przeznaczono na muzeum. Wystawa "My naród" prezentuje fotografie z historii stosunków dyplomatycznych miedzy Polską a USA – od czasów międzywojennych do nam współczesnych. Uzupełnieniem ekspozycji są oryginalne pamiątki związane z polskimi dyplomatami. Dwór w Winiarach ze wszystkich stron otacza park, założony w II poł. XVIII w. Winiarski park to najbardziej urokliwy fragment Warki. W centralnym punkcie górnego parku znajduje się pomnik Kazimierza Pułaskiego.

Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich, Wołomin

Muzeum zostało zorganizowane w rodzinnym domu pisarki, zwanym niegdyś przez najbliższych "Domem nad Łąkami". Nie była możliwa wierna rekonstrukcja wnętrz, dlatego koncepcja Muzeum zakłada oddanie atmosfery domu, z podkreśleniem postaci rodziców, szczególnie ojca, Wacława Nałkowskiego, będącego dla przyszłej pisarki wzorem moralnym, a także zaakcentowanie więzi Zofii z domem rodzinnym. Poszczególne pomieszczenia (pięć pokoi na parterze domu) prezentują kolejne okresy życia i twórczości oraz działalności społecznej autorki "Granicy": oddają nastrój dzieciństwa i młodości Zofii Nałkowskiej, łącząc opowieść o epoce przełomu XIX i XX wieku z historią lat późniejszych, łącznie z powojennymi. Eksponowane są pomieszczenia: salon, gabinet Wacława Nałkowskiego, ostatni pokój i pokój stołowy. Dom nad Łąkami" ma już ponad 100 lat. Został zbudowany w pół. lat 90. XIX wieku przez ojca pisarki - Wacława Nałkowskiego - wybitnego geografa i pedagoga, publicystę społecznego i krytyka literackiego.