Informator o muzeach w polsce, podstawowe informacje, lokalizacje na mapie, opinie, komentarze.
 

Lokalizacje na mapie

Informacje o muzeach rzemiosła w Polsce, opinie, komentarze.

Muzeum Piśmiennictwa i Drukarstwa w Grębocinie

Muzeum mieści się w średniowiecznym kościółku założonym przez Krzyżaków. W przepięknej scenerii zabytkowego XIII-wiecznego kościoła dzieci, młodzież, a także dorośli mogą uczestniczyć w warsztatach piśmienniczych, papierniczych i drukarskich. W średniowiecznym skryptorium goście poznają historię materiałów piśmienniczych: papirusu i pergaminu. Po zapoznaniu się z poszczególnymi etapami tworzenia kodeksu iluminowanego, przychodzi czas, aby samodzielnie spróbować pisać gęsim piórem. W dziale papierniczym zwiedzający mają możliwość poznania historii papiernictwa europejskiego i azjatyckiego. W ramach zajęć praktycznych uczestnicy warsztatów samodzielnie czerpią kartkę papieru. Interesujące eksponaty z dziedziny drukarstwa umożliwiają dokładne poznanie jego historii. Niewątpliwą atrakcją tych zajęć jest samodzielne drukowanie certyfikatu odbycia warsztatów w muzeum na XIX-wiecznej prasie drukarskiej.

Muzeum Tkactwa, Kamienna Góra

Muzeum mieści się w barokowej kamienicy w rynku miasta. Kamiennogórskie muzeum posiada ok. 13 tys. eksponatów zinwentaryzowanych w działach: tkactwa, sztuki oraz numizmatyczno-historycznym. W dziale tkactwa znajduje się duża ilość warsztatów tkackich, narzędzi do obróbki lnu, tkanin zabytkowych, tkanin przemysłowych oraz elementów ludowego i mieszczańskiego stroju. Najliczniejszą kolekcję stanowi zbiór ludowych czepców śląskich. Muzeum pokazuje trzy stałe ekspozycje, tematycznie związane z historią miasta i regionu. Wystawa "Z dziejów Kamiennej Góry" pokazuje najstarsze dokumenty dotyczące miasta, zabytki kamiennogórskich cechów rzemieślniczych, grafikę, rzeźbę, malarstwo. Na towarzyszącej historycznej wystawie stałej ekspozycji pt. "Rozwój tkactwa i przemysłu włókienniczego w Kamiennej Górze" można zobaczyć maszyny włókiennicze, najstarsze narzędzia do obróbki lnu, tkaniny, fotografie kamiennogórskich zakładów włókienniczych. "Dawna wieś dolnośląska" to ekspozycja etnograficzna prezentująca narzędzia, meble, oraz elementy strojów.

Muzeum Porcelany, Wałbrzych

Muzeum zostało założone w 1908r. Muzeum wielodziałowe, posiada działy: Geologii, Ceramiki, Sztuki, Historii Miasta i Regionu. Muzeum gromadzi zbiory ceramiki artystycznej, głównie wyrobów z porcelany - ponad 10 000 obiektów, Zbiory geologiczne liczą 7156 okazów. Przeważająca i najcenniejsza część zbiorów (4384 okazy) to kolekcja paleobotaniczna. Kolekcja ta jest jedną z największych w Polsce kolekcją karbońskiej flory kopalnej. Zbiory malarstwa zawierające obrazy Beksińskiego, Starowieyskiego, Dudy Gracza oraz artystów regionu wałbrzyskiego Muzeum w Wałbrzychu posiada prace Kazimierza Głaza, Pawła Jacha, Erwina Jeża, Eugeniusza Kiszczaka, Henryka Kluzy, Zbigniewa Kobylańskiego, Jarosława Prószyńskiego, Ryszarda Ruzika, Kazimierza Starościaka, Henryka Szypuły, Pawła Trybalskigo i innych. W zbiorach archeologicznych znajdują się materiały m. in. z neolitycznych osad w Ząbkowicach Śląskich-Sadlnie i Muszkowicach, wielokulturowych osad w Byczeniu, Suszce, Śremie, Krzelkowie, Raczycach, osad z okresu wpływów rzymskich w Niedźwiedniku i osady wczesnośredniowiecznej w Kamieńcu Ząbkowickim.

Muzeum Cechu Rzemiosł Skórzanych, Warszawa

Muzeum powstało w 1973 roku. Ekspozycja obejmuje dwa warsztaty: szewski i rymarski, wyposażone we wszystkie narzędzia jakich używali XIX-wieczni rzemieślnicy i mistrzowie kopyta. Najstarsze eksponaty pochodzą z XIV wieku. Niektóre pozyskano przy okazji badań archeologicznych prowadzonych na terenie Starego Miasta. W Muzeum znajdują się również najstarsze dokumenty cechowe, w tym doskonale zachowany Statut Cechu Rymarzy podpisany przez króla Stanisława Augusta. Zachowały się również insygnia cechowe z XVI, XVII i XVIII wieku. Specjalne miejsce poświęcono patronowi muzeum - Janowi Kilińskiemu, pułkownikowi Powstania Kościuszkowskiego. Tuż obok na Szerokim Dunaju mieszkał najsławniejszy szewc warszawski, i wielkopolski, bo z Trzemeszna się wywodził.

Muzeum Drukarstwa Warszawskiego

Siedzibę Muzeum stanowi klasycystyczna kamieniczka wybudowana ok. 1830 r. usytuowana na rogu ul. Łuckiej i żelaznej, w kompleksie budynków dawnego zakładu Norblina – jest to najstarszy fragment zabudowy tej części parceli. Powstało w 1982 roku z inicjatywy warszawskiego środowiska poligraficznego. W muzeum zgromadzono 20 tysięcy zbiorów, z których większość to różnego rodzaju druki: czasopisma, grafiki, książki, mapy, archiwalia i akcydensy, oraz plakaty i oprawy artystyczne. Poza tym ważną część zbiorów stanowią materiały typograficzne: czcionki, winiety, ornamenty, matryce, klocki drzeworytnicze, klisze drukarskie, narzędzia drukarskie i maszyny typograficzne itp. Nie brakuje tu informacji o życiu i działalności drukarzy, wydawców i księgarzy Warszawy z minionych czterech wieków.

Muzeum Kowalstwa w Warszawie

Muzeum powstało w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. W skład muzeum wchodzi kuźnia o pow. 30 m2, konstrukcji drewnianej, zrębowej, z wyposażeniem charakterystycznym dla podmiejskich kuźni z początku XX w. z terenu Mazowsza. Wyposażenie kuźni stanowią przedmioty i narzędzia z epoki, wykorzystywane w dawnych warsztatach kowalskich, m.in. dwukomorowy miech kowalski, wiertarka ręczna, kamień szlifierski, kowadło "bezroże", dziurawnica kowalska oraz masywny, drewniany stół warsztatowy z imadłami. Na terenie przed kuźnią zgromadzone są urządzenia i maszyny rolnicze oraz ogrodnicze, które kowal wyrabiał lub naprawiał, takie jak: kierat, sieczkarnia, pługi, brony, tył wozu, słup drewniany do gwintowania osi wozowych, spęczarka oraz gołębnik słupowy, ul kłodowy- stojak, kołowrót studzienny i kapliczka św. Józefa.