Dworek w Żelazowej Woli zbudowany został około 1800 roku jako oficyna dworu Kacpra i Ludwiki Skarbków. Lewa oficyna dworu zamieszkana przez Chopinów po ślubie w 1806 roku była niedużym budynkiem murowanym. Chopin mieszkał tu z rodzicami, jego ojciec był nauczycielem dzieci Skarbków. Dwór spłonął, a oficynie nadano w 1929 r. bardziej reprezentacyjny kształt dworku polskiego z kolumnowym gankiem i urządzono w nim muzeum. Obecnie jest to parterowy, prostokątny budynek, od frontu ganek na dwóch kolumnach z trójkątnym frontonem. We wnętrzach dworku zgromadzono przedmioty z epoki, meble, instrumenty oraz obrazy z domu Chopinów, urządzono pokój z kominkiem – dawna kuchnia, salonik muzyczny – pokój ojca, jadalnię, pokój matki – miejsce urodzenia Fryderyka Chopina oraz pokój dzieci. Układ wnętrz ma charakter symboliczny, bowiem nieznany jest ich rozkład w czasach Chopina.
Budynek stoi w malowniczym parku, przez który przepływa rzeka Utrata. Na terenie parku znajdują się wizerunki Fryderyka Chopina: obelisk w jednej z dalszych alejek oraz znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie dworku: pomnik w brązie wykonany przez Józefa Gosławskiego i popiersie autorstwa Stanisława Sikory. Szeroka aleja prowadzi od bramy wejściowej do dziedzińca obsadzonego przez kasztanowce. Tutaj młody Fryderyk grywał na wystawianym z salonu fortepianie, kiedy przyjeżdżał w odwiedziny do Żelazowej Woli.
