Muzeum Złota mieści się w zabytkowym budynku w centrum miasta. Budynek pochodzący z XVIII wyróżnia się mansardowym dachem. Adaptowany został na muzeum w l. 1973-1977, w związku z przekazaniem miastu swojej kolekcji przez Leopolda Schmeterlinga. Dzisiaj zbiory muzeum prezentowane są na trzech kondygnacjach: I piętro to tzw. Złota sala – gdzie znajduje się wystawa poświęcona historii złota, metodom eksploatacji i złożom występującym na naszym terenie. Można tu również zobaczyć drobinki złota oraz samorodki. Ekspozycje dopełniają miski do wypłukiwania złota pochodzące z wielu stron świata, różne formy złotego minerału, w tym "kaczawskiego" i minerałów złotopodobnych. II piętro to wystawy czasowe jedne z najciekawszych na Dolnym Śląsku.
Okruchowe złoża żółtego metalu, przeniesionego w trzeciorzędzie przez Bóbr z Karkonoszy, rozciągają się na terenie obecnej Złotoryi oraz Kopacza, Kozowa, Jerzmanic Zdr., Sępowa i Nowej Ziemi. Eksploatowano je na pewno w XII w. – tak datowane są stanowiska w słowiańskiej osadzie o jednoznacznie brzmiącej nazwie Kopacz (w wersji niem. był to Kopatsch). Największy rozkwit prac wydobywczych przypadał na lata ok. 1180-1240, kiedy według szacunków uzyskiwano 24-48 kg złota rocznie. Stanowiło ono jeden z głównych filarów pozycji książąt wrocławskich. Ze względu na charakter złóż wydobycie prowadzono metodą kopania płytkich szybików i przepłukiwania urobku, bez drążenia sztolni w skałach zwięzłych.
