Muzeum założone w 1908 r., reaktywowane w r. 1959, ma swoją siedzibę w dawnym zamku Piastów już od 1933 r. Zamek postał pod koniec XIII w. Gruntownie przebudowany w latach 1546 - 1547 za panowania Fryderyka III. Po pożarach w 1762 i 1767r. zamek częściowo rozebrano. Z pierwotnego renesansowego założenia zachowało się tylko skrzydło północno-zachodnie. Zbiory zgrupowane w 4 działach: archeologii, etnografii, historii i sztuki, liczą ponad 1400 eksponatów. Muzeum posiada zbiory archeologiczne od neolitu po okres wpływów rzymskich. W dziale etnografii zgromadzone są meble i skrzynie z terenu Śląska i Łużyc, narzędzia do obróbki lnu, warsztat szewski i pełne wyposażenie kuźni. Na uwagę zasługują zabytki związane z działalnością tutejszych cechów, wyroby ślusarskie i kowalskie. Do najcenniejszych zabytków należą XVI-wieczne sgraffita przeniesione z dworu Schellendorfów w Zagrodnie. Wciągu roku udostępnianych jest też kilka wystaw czasowych ze zbiorów własnych i innych muzeów.
Zamek na przestrzeni dziejów wielokrotnie trawiły pożary. Po jednym z potężniejszych w 1767 roku zdecydowano, iż skrzydło południowo – wschodnie (stanowiące ok. połowę budynku) zostanie rozebrane, zaś pozostałą część budowli obniżono o jedną kondygnację. W takiej formie przetrwał do naszych czasów. Dawna rezydencja Piastów pełniła w XIX w. rozmaite funkcje. W zależności od potrzeb stawała się lazaretem podczas kampanii napoleońskiej (1813) oraz wojny austriacko-pruskiej (1866), szkołą, sądem grodzkim i siedzibą administracji miejskiej. Przełomowy okazał się rok 1933, kiedy zamek został przeznaczony na siedzibę muzeum funkcjonującego w mieście od 1908 r.
