Stara Synagoga jest najstarszą z synagog zachowanych w Polsce. Wzniesiona została w XV w. na wzór gotyckich synagog niemieckich i czeskich. W 1570 r. została przebudowana przez włoskiego budowniczego Mateusza Gucciego, który nadał jej renesansową formę, zachował jednak poprzedni, dwunawowy plan budowli i odtworzył jej krzyżowo-żebrowe sklepienie. W drugiej połowie XVI w. i w pierwszej połowie XVII w. do Synagogi dostawiono kolejno przedsionek, dwie modlitewnie dla kobiet i dom zarządu Gminy. Całość zabudowań tworzyła centrum religijno-administracyjne gminy żydowskiej na Kazimierzu. W 1941 r., w okresie tworzenia przez Niemców getta w Krakowie, przejęta została przez niemiecki Urząd Powierniczy (Treuhandstelle) i użytkowana jako magazyn. Jej wyposażenie uległo zniszczeniu. W latach 1956–1959 została odrestaurowana. Najcenniejsze zabytki muzealnej kolekcji judaików eksponowane są na stałej wystawie w Starej Synagodze.
Wystawa w głównej sali modlitewnej jest poświęcona synagodze i najważniejszym świętom religijnego kalendarza żydowskiego, jak Szabat, Nowy Rok i Dzień Pojednania, Kuczki, Chanuka, Purim i Pesach. W synagodze najważniejszym obiektem kultu jest pergaminowy zwój z tekstem Pisma Świętego – Tory. W czynnych synagogach zwoje Tory są przechowywane w Arce umieszczonej na wschodniej ścianie synagogi. W dawnej południowej sali kobiet znajduje się wystawa dotycząca życia rodzinnego i prywatnego. Znajdują się tam eksponaty związane z przestrzeganiem tradycyjnych przepisów żywieniowych w domu żydowskim, modlitwą codzienną i cyklem życia jednostki od narodzin po śmierć.
