Informator o muzeach w polsce, podstawowe informacje, lokalizacje na mapie, opinie, komentarze.
 

Lokalizacje na mapie

Informacje o muzeach sakralnych w Polsce, opinie, komentarze.

Muzeum Parafialne w Grybowie

Muzeum znajduje się w budynku starej modrzewiowej plebanii z 1699 roku. Zgromadzone w Muzeum obiekty pochodzą w dużej mierze z dawnego kazimierzowskiego kościoła św. Katarzyny oraz ze spalonego w 1945 roku drewnianego kościółka św. Bernardyna. Zbiory Muzeum to przede wszystkim stare malowidła, rzeźby i ikony, niektóre naczynia liturgiczne oraz stare pisma i druki. Do najcenniejszych należą obrazy św. Zofii, św. Sebastiana i Świętej Rodziny, dwa trójkątne obrazy ze zwieńczenia tryptyku św. Zachariasza i Daniela, stare naczynia liturgiczne: mosiężny dzbanek na wodę, która służyła kapłanowi do obmycia palców przed Mszą świętą, metalowa, mosiężna ampułka na wodę i wino, stary relikwiarz wykonany z drzewa w kształcie monstrancji z roku 1700 roku. Kącik żydowski obejmuje kilka lichtarzy pochodzących z domów żydowskich w Grybowie. Każdy lichtarz ma nieparzystą liczbę ramion: 3, 5, 7 lub 9 oraz 200-letni pergamin żydowski, pochodzący z grybowskiej synagogi. Ta synagoga została w znacznej części zniszczona przez Niemców, wnet po wkroczeniu do Grybowa.

Muzeum Diecezjalne w Opolu

Muzeum powstało w 1987r. dzięki inicjatywie ks. biskupa ordynariusza Alfonsa Nossola, było pierwszym wybudowanym od podstaw muzeum w Polsce po zakończeniu II Wojny Światowej. Zadaniem muzeum jest gromadzenie powstałych przed wiekami na terenie Opolszczyzny obiektów sakralnych, ich ochrona, konserwacja i eksponowanie. W dwóch salach eksponowane są najciekawsze pod względem artystycznym i historycznym dzieła sztuki sakralnej. Ekspozycja uwzględnia szaty, księgi, mszały, paramenta; ukazuje dzieła w trakcie prac konserwatorskich. Do najcenniejszych zabytków należą gotyckie figury: "Madonna z Dzieciątkiem", z praskiej szkoły Parlerów, "Krucyfiks" z kręgu Tilmana Riemeschneidera oraz "Pieta" z warsztatu mistrza Wita Stwosza, florencki renesansowy obraz w tondzie "Madonna z Dzieciątkiem i Św. Janem Chrzcicielem" oraz "Adoracja Dzieciątka" ze szkoły Fra Angelico. Eksponowane naczynia liturgiczne wykonane zostały w śląskich warsztatach złotniczych. Na szczególną uwagę zasługują barokowe kielichy, monstrancje i relikwiarze wykonane przez złotników nyskich.

Muzeum w Zelowie

Muzeum – Ośrodek Dokumentacji Dziejów Braci Czeskich mieści się na poddaszu kościoła ewangelicko-reformowanego w Zelowie oraz w jego zakrystii, która przystosowana została dla potrzeb archiwum oraz biblioteki. . Muzeum zbiera, konserwuje, przechowuje oraz eksponuje wszelkie ślady kultury duchowej i materialnej Braci Czeskich. W kościele w Zelowie zachował się zespół kartuszy trumiennych związanych pierwotnie z ceremoniałem pogrzebowym. Do lat powojennych zawieszone były na ścianach zakrystii kościoła, ogółem zachowały się 64 kartusze. Muzeum eksponuje wystawy stałe: "Śmierć w obrządku ewangelickim" (zespół kartuszy trumiennych) , "Sala lekcyjna z czasów Jana Amosa Komenskiego" (XVII wiek) , "Portrety Kompozytorów Polskich Waldemara Krygiera", "V nouze o spaseni - Historia Husytyzmu i Braci Czeskich od zarania", "Życie codzienne w Zelowie do 1939 r. w fotografii" oraz "Wczoraj, dziś i ... – 200 lat w Zelowie Parafii".

Muzeum Diecezjalne w Płocku

Muzeum zostało zbudowane w 1903 r. z inicjatywy bł abp. Antoniego J. Nowowiejskiego przez architekta Stefana Szyllera. Zbiory muzealne zapoczątkowały zabytki z katedry płockiej oraz darowizny: ks. Tomasza Kowalewskiego i prof. Franciszka Tarczyńskiego. W latach 1929-1930 muzeum rozbudowano. W muzeum, na powierzchni ok. 450 m2, zgromadzono wiele różnorodnych dzieł sztuki. Do najcenniejszych eksponatów należą: rękopisy i dokumenty, zbiór mazowieckiej rzeźby średniowiecznej, złotnictwo, kolekcja pasów kontuszowych i szat liturgicznych oraz zbiory malarstwa. W 2008 Muzeum otrzymało nową powierzchnię użytkową w dawnym opactwie benedyktyńskim. W nowej siedzibie znalazły miejsce bezcenne zabytki sztuki sakralnej jak Herma św. Zygmunta, Kielich Księcia Konrada, Kielich Ferdynanda Wazy. Skarbiec muzealny jest jednym z pięciu najbogatszych w Polsce.

Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu

Poznańskie Muzeum Archidiecezjalne jest jedną z najstarszych tego typu instytucji w kraju i jedną z pierwszych placówek muzealnych w Poznaniu. Założone zostało w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku (w latach 1894-1898 ) przez ówczesnego Arcybiskupa Gnieźnieńsko-Poznańskiego - Floriana Stablewskiego. Muzeum Archidiecezjalne jest instytucją gromadzącą szeroko rozumiane dzieła sztuki religijnej i przedmioty świadczące o duchowości człowieka. W muzealnych zbiorach znajdują się: kolekcja nowożytnego malarstwa i rzeźby o tematyce religijnej - dzieła malarzy takich jak: Antoni van Dyck, Jacoppo Ligozzi. Federico Baroccio, Orazio Borgiani, Guido Reni, Francesco da Ribalta , Sebastiano del Piombo, Poperini , Strobel , Wlastimil Hoffman, Oskar Sosnowski, Władysław Marcinkowski czy Marcin Rożek; kolekcja portretów: Mikołaja Kopernika, Augusta III , Stanisława Augusta Poniatowskiego, Adama Mickiewicza, portrety pędzla Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego; kolekcja argenteriów - wyrobów ze srebra; kolekcja tkanin; kolekcja porcelany.

Muzeum Parafialne w Pruchniku

Muzeum powstało w 1994 roku. Mieści się w budynku dawnej organistówki, budynku o konstrukcji wieńcowej, na wysokiej podmurówce z kamienia i cegły, wybudowanej w 1890 r. Muzeum obejmuje dwie salki. Pierwsza na zabytkowe sprzęty oraz dokumenty dotyczące Pruchnika i okolic, druga poświęcona pamięci ks. Bronisława Makiewicza. Eksponaty znajdujące się w muzeum: sprzęty gospodarstwa domowego, rękopisy, książki, dokumenty przynosili ludzie, którzy je posiadali, ale też często były wyszukiwane i gromadzone przez proboszcza miejscowej parafii. Do dziś zebranych zostało wiele zabytkowych eksponatów przedstawiających historię Pruchnika i jego mieszkańców. Do ciekawszych należą: Meteoryty znalezione w Pruchniku; Płytki do wypiekania Hostii; Drewniane widły; Lampy naftowe; Żelazko na duszę; Drewniany turoń. Rogata głowa z wielką kłapiącą paszczą – wyrabiana z drewna i obijana kożuchem lub innym futrem.