Informator o muzeach w polsce, podstawowe informacje, lokalizacje na mapie, opinie, komentarze.
 

Lokalizacje na mapie

Informacje o muzeach martyrologii w Polsce, opinie, komentarze.

Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Lambinowicach

Zbiory muzeum to przede wszystkim przez lata pieczołowicie gromadzone pamiątki związane z jeńcami wojennymi, w szczególności polskimi, w latach II wojny światowej. Należą do najcenniejszych i największych w Polsce. Zostały przekazane muzeum w dużej mierze przez byłych jeńców i ich rodziny oraz różne instytucje i organizacje. Zbiory muzeum tworzą archiwalia i muzealia, a także zbiór biblioteczny. Opiekę nad archiwaliami i księgozbiorem sprawuje Dział Dokumentacji i Biblioteka w Opolu, natomiast nad muzealiami – Dział Zbiorów i Konserwacji w Łambinowicach. Archiwalia i muzealia są udostępniane badaczom po otrzymaniu zgody Dyrektora na pisemnym wniosku. Muzeum zwraca się z apelem do wszystkich, którzy posiadają jeszcze pamiątki związane z jeńcami wojennymi, o przekazanie ich do naszego muzeum. Zostaną tu otoczone profesjonalną opieką. Będą cennym dokumentem czasu niewoli.

Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Opolu

Placówka została założona w 1964 r. jako zamiejscowy oddział Okręgowego Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu. Budynek przy ulicy Minorytów zajmowany obecnie przez muzeum, stanowi własność tej placówki od 1984 r., a użytkowany jest przez nią od 1988 r. (wcześniej muzeum korzystało z pomieszczeń Archiwum Państwowego w Opolu przy ulicy Zamkowej). Pierwsze wzmianki o tym obiekcie pochodzą z XVIII w. Najprawdopodobniej był to miejski areszt, a w okresie nazistowskim – więzienie gestapo. W latach osiemdziesiątych XX w. budynek został zaadaptowany na potrzeby muzeum, które to w następnej dekadzie przeprowadziło jego znaczącą rozbudowę. W budynku mieszczą się działy: Naukowo-Badawczy, Dokumentacji i Biblioteka, Administracji oraz Finansowo-Księgowy. W Opolu mieści się dyrekcja muzeum oraz prezentowane są wystawy czasowe.

Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu

Niemiecki zespół obozów koncentracyjnych i obozów zagłady na terenie Oświęcimia i pobliskich miejscowości istniejący w latach 1940-1945. Jest to jedyny obóz koncentracyjny znajdujący się na liście światowego dziedzictwa UNESCO, figuruje tam pod oficjalną nazwą Auschwitz-Birkenau. Państwowe Muzeum Oświęcim-Brzezinka zostało utworzone 2 lipca 1947 roku ustawą polskiego Sejmu. Muzeum obejmuje obszar 191 hektarów, z czego na Auschwitz I przypada 20 ha, a na Auschwitz II Birkenau 171 ha. W części poobozowych bloków od 1960 roku umieszczano tzw. "wystawy narodowe" tworzone z inicjatywy byłych więźniów z różnych krajów, zrzeszonych w Międzynarodowym Komitecie Oświęcimskim. Przedstawiały one przede wszystkim los obywateli tych państw, z których naziści kierowali do KL Auschwitz transporty z deportowanymi. W ciągu niespełna 5 lat istnienia w Auschwitz zginęło jak szacują historycy od 1 do 1,5 miliona ludzi. Wśród nich większość, czyli około 1-1,35 mln stanowili Żydzi.

Muzeum Martyrologiczne w Żabikowie

Przestrzeń muzealna (około 3 ha) rozciągająca się na długości prawie 0.5 km bezpośrednio wzdłuż autostrady A2 - upamiętniona jest również pomnikami związanymi z martyrologią Polaków, Żydów, Luksemburczyków, obywateli byłego Związku Radzieckiego oraz innych narodowości. Obóz powstał w kwietniu 1943 roku w trakcie likwidacji miejsca kaźni, jakie znajdowało się na terenie starej pruskiej warowni - Forcie VII. Przebywało w nim przeciętnie około 2000 osób, z których większość kierowano następnie do innych obozów koncentracyjnych. W Żabikowie przetrzymywano więźniów przesłuchiwanych przez Gestapo. Tu też wykonywane były wyroki śmierci. Cały obóz składał się z ośmiu baraków dla więźniów oraz dziesięciu budynków administracyjnych. W środku znajdował się basen przeciwpożarowy, używany przez hitlerowców jako miejsce kaźni. Dodatkowo zbudowano kilka murowanych bunkrów karnych, żelazny bunkier - karcer oraz specjalnie skonstruowane klatki z drutu kolczastego.

Muzeum Martyrologii Wielkopolan - Fort VII

Muzeum mieści się w Forcie VII - Colomb, który w czasie II wojny światowej stał się pierwszym na ziemiach polskich obozem koncentracyjnym. Muzeum dokumentuje martyrologię Wielkopolan w czasie okupacji hitlerowskiej. Gromadzi wszelkiego rodzaju eksponaty z tego zakresu. Posiada bogaty zbiór korespondencji obozowej, rysunki, fotografie, dokumenty osobiste więźniów, dokumenty wystawiane przez niemieckie władze okupacyjne oraz przedmioty codziennego użytku: medaliony z chleba, portfele, słowniczki, różańce. Muzeum archiwizuje relacje więźniów oraz tworzy kartoteki osobowe, zawierające opis losów osób, które znalazły się w Forcie VII. Kartoteki, obecnie około 5000, w dużej części z fotografiami więźniów, stanowią ważne źródło historyczne. Korzystają z niego naukowcy i Instytut Pamięci Narodowej.

Muzeum Treblinka. Niemiecki nazistowski obóz zagłady i obóz pracy (1941-1944)

Na terenie Muzeum powstałego w 1964r. znajdują się, były Obóz Zagłady, były Karny Obóz Pracy, kopalnia żwiru, Miejsce Straceń i tzw. "Czarna Droga". Zespół obiektów Muzeum tworzą m.in.: założenie pomnikowo - przestrzenne z symbolicznym cmentarzem żydowskim utworzonym z 17 tysięcy głazów i centralnym pomnikiem oraz pomnik ofiar więźniów Karnego Obozu Pracy. W latach 1941-1944 funkcjonował tu obóz pracy przymusowej Treblinka I, zaś w 1942-1943 ośrodek zagłady Żydów Treblinka II. Między Warszawą a Treblinką codziennie kursowały wahadłowe pociągi z rzekomymi przesiedleńcami z gett polskich i europejskich (głównie z Niemiec, Czechosłowacji, Austrii, Belgii). Pobyt w obozie - w warunkach głodu i terroru - kończył się najczęściej śmiercią. Przeciętna liczba więźniów przebywających w obozie jednorazowo wynosiła od 1000 do 2000 osób. W 13 komorach gazowych Niemcy uśmiercali jednocześnie 2 tys. ofiar.